
Sen, lekesini bir türlü çıkaramadığın aklın ile uğraşırsın.
Zamanın her şeye çaresi olduğunu söyleyenler yanından hiç eksik olmazken,
Sen nereye gideceğini şaşırırsın.
Gözlerinde bir umut, beklersin senelerce,
Kalbin, yol olur, terk eder bedenini.
Sol kaburgan, darmadağın gömülür içeri,
Unutmak istersin her şeyi,
Bir müddet susar, kimse ile konuşmazsın,
Depresyon diye tabir edilen, aslında ruhunu kaybettiğin döneme girersin.
Saatler geçmez, günler bitmez olur.
Gecelerin gündüze, gündüzlerin ise gecelere karışır.
Hiç kimseye derdini anlatmaz, kimseye tek kelime edemezsin.
Onu her gece kendi, kendine anlatır ve güzel anılarınızı aklına getirirsin.
Onu bir gün unutmak için dünyaları verirsin,
Ama unutturacak kişiler, karşına çıktığı zaman onlardan kaçarsın.
Dışarı çıkarsın, bir nebze mutluluk ararsın,
Ama Her adımında onu hatırlarsın.
Komedi filmlerini izleyip gülmeye çalışırsın.
Lakin filmlerin sonunda hep ağlarsın.
Arkadaşların gelir yanına,
Bu günlerin geçeceğini, aslında O'nun bir heves olduğundan bahsederler,
Dinlersin hepsini.
Aslında dinler gibi gözükürsün.
Onu asla unutamayacağını, onsuz asla yapamayacağını düşünürsün.
Ve yapamazsın.
Unutmak isteyeceksin,
Günün her anı, Saatin her dakikası, dakikanın her saniyesi.
Ama UNUTAMAYACAKSIN...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder