Karanlık Şehir

Tutsak kaldım gözlerinin o masmavi yakasında.
Esiri oldum denizlerinin hiç bitmeyen sularında,
Aşk busesi aldım, kalbimin tam üzerine.
Berat et hakim bey berat,
Dayanacak ne gücüm var ne de benliğim.

Yoruldum her kelimede ölmekten,
Yoruldum tutsak kaldığım gecelerden,
Bir ney sesi kadar huzurlu ve bir o kadar da huzursuzum.
Kelimelerin acizliğini vurduğu şehir,
Ve bu şehir artık bir virane.

Geceler isyanımı pençeliyor.
Aşk üstüne kurulan tüm hikayeler şimdi yavaş, yavaş yıkılıyor beynimde.
Bir ben kaldım, bir de benden eksik bir kalp.

Son bir kelime,
Son bir heyecan,
Kırık camların arkasında saklanan binlerce yüz ile savaşmak.

Zor;
Artık her şey zor,
Dayanmak,
Beklemek,
Sevmek,
İnanmak,
Güvenmek,
Hatta Aşık olmak bile zor artık.

Sen gittin ya beni yarım bıraktın.
Yarımım işte tam olamıyorum asla,
Çok denedim ayakta kalmayı ama olmadı.

Nasıl da inanmıştım sana,
Sevgine ve gülüşüne.
Neden gittin ki?
Yetmedi mi sana sevgim.

 

Her kelimemde sen vardın,
Benim her gülüşümde sen,
Her haykırışımda sen,
Her nefes alışımda sen,
Sen ah sen,
Beni benden alan sen.

Gerçi sende haklısın,
Kuru, kuruya Aşk mı olur?
Sonuçta hayaller dünyasında yaşamıyoruz değil mi?
Ama Şunu da unutma sevdiğim,
Gidişine hüsran kaldı bu şehir.



                  - Osman Pekmez